ناشناس آشنا                                        اکبر صحرایی

   دارعلی داخل كانالی بتوني نشسته بود كه شب قبل از تصرف دشمن در آورده بودند. انتظار ضد حمله‌ي دشمن را مي‌كشيدند. بي‌خوابي و خسته‌گي پيشروي شب قبل از يك طرف، درد روحي از دست دادن يدالله از طرف ديگر، باعث شده بود تا سرد شديدي سراغش بيايد. چفيه‌ دور گردن را باز كرد و محكم دور سر گره زد. هاشم كه متوجه حالش شد، گفت:

    ـ دارعلی برو استراحت كن! من بی سيم چی ام رو از دست دادم, تو عزا گرفتی؟   

     بلند شد و راه افتاد داخل كانال بتوني. سنگري دنج گير آورد. داخل شد.  سنگر ساکت و نيمه تاريك مي‌زد. متوجه ناشناسی شد. « اين ديگه کجا بود؟ حوصله ی کسی رو ندارم. » آمد از سنگر بيرون برود, پشيمان شد. « لابد اينم كسي رو از دست داده!»  

     سرش را كه روي ديواره‌ي سنگر گذاشت, بغضش تركيد و شروع كرد به ناله و گريه كردن. دست ناشناس را روي شانه‌ اش حس کرد. ناشناس شانه ی او را آرام فشار می داد. بالاخره فشار ملايم دست کار خودش را کرد و او را به حرف در آورد. انگار که منتظر بود با کسی درد دل کند, از سوختن و خاکستر شدن يدالله جلو چشم همه گفت و گريه كرد. ناشناس مي‌شنيد، سر تكان مي‌داد و به صورت او خيره مي‌شد. با آرامش خاصی به درد و دل دارعلی گوش مي‌داد و با چشمانش همدري مي‌كرد. حس کرد سبک و راحت شده. كم‌كم که سردردش خوب شد, سر را روی زمين گذاشت و به خواب رفت.  

     از صداي حسن پيک گردان بيدار شد:

     ـ‌ فرمانده كارت داره!

     بلند شد و باعجله از سنگر بيرون آمد, گفت:

     ـ چي شده؟!

     ـ دشمن داره آماده ی حمله می شه. 

     به سرعت پشت سر پيک راه افتاد. يک دفعه ايستاد. حسن برگشت، پرسيد:

     ـ چيزي شده؟

     اشاره كرد به سنگر پشت سر.

     ـ اونو صدا نمی زنی! 

     ـ كي رو؟

     ـ نمي‌دونم. يه نفر.

     حسن منتظر نشد حرفش تمام شود. فرز برگشت و داخل سنگر رفت.

     طولي نكشيد كه ناشناس را از سنگر هل داد بيرون. داخل دست حسن اسلحه بود. اشاره کرد به ناشناس و نفس زنان گفت:

    ـ اينو مي‌گفتي؟

    ـ بله!

     ـ اين که دشمنه!    

    ـ دشمن؟

     ـ بله! داخل سنگر با هم بوديد؟

     ـ ها!

    حسن اشاره كرد به اسلحه‌ي داخل دست و گفت:

     ـ اسلحه‌ داشته. شانس اوردي به خدا!

     دارعلی جلو رفت حسن پيک گردان را کنار زد. مقابل ناشناس که ايستاد. چشمش رفت به اسم عربی روی سينه ی عراقی: سيد عبد بطاط !